Olje- og
gassrelaterte anlegg, både til havs og på land, bør vere
sjølforsynte med energi.
Vasskraftelektrifisering av slike anlegg vil ikkje bidra ein
tøddel til reduksjon av global CO2-produksjon. Ved val
av kraftforsyning til slike anlegg kan vi trygt bruke
konvensjonelle (energiøkonomiske) kriterier.
Uansett kva ein
måtte vite eller meine om global temperatur og CO2, så vil
CO2-produksjonen bli den same, uansett om vi brenn gassen på ei
plattform, på Aukra, Mongstad eller i London og Amsterdam.
Klimabekymringa er fullstendig irrelevant for dette
problemkomplekset.
Det er (bør vere!)
sjokkerande at mediefolk, politikarar og vasskraftbransjen ikkje
gjer noko for å forhindre denne kostbare og unødvendige
energitransporten.
Ein meir
rasjonell energitransport er knytt til bruk av norske vassmagasin
som bufferlager for vindkraft.
Vasskrafteksport
og vindkraftimport i sjøkabel til og frå kontinentet og England
vil gi eksportinntekter for norsk vasskraftindustri, sjøl utan
netto krafteksport. Men heller ikkje denne energitransporten kan
motiverast med klimabekymring. Eventuell subsidiering av sjøkabel
vil kun fungere som tilskott til, og stimulering av krafthandel.
